سندروم تونل کارپال چیست؟

سندروم تونل کارپال یا Carpal Tunnel Syndrome نوعی نوروپاتی فشاری است که زمانی ایجاد می‌شود که عصب مدیان در محل عبور از تونل کارپال تحت فشار قرار بگیرد. تونل کارپال یک فضای محدود در قسمت جلویی مچ دست است که استخوان‌های مچ و یک رباط محکم در اطراف آن، یعنی رباط عرضی مچ دست، آن را تشکیل می‌دهند.

در حالت طبیعی، عصب مدیان و تاندون‌های خم‌کننده انگشتان از این فضای نسبتاً محدود عبور می‌کنند. اگر حجم محتویات تونل افزایش پیدا کند یا فضای موجود برای عصب کاهش یابد، فشار روی عصب بیشتر می‌شود. این فشار می‌تواند انتقال پیام‌های عصبی را مختل کرده و به تدریج علائم حسی و حرکتی ایجاد کند.

یکی از نکات مهم درباره سندروم تونل کارپال این است که علائم آن همیشه با شدت فشار روی عصب متناسب نیستند. ممکن است فرد در مراحل ابتدایی تنها گاهی احساس گزگز یا بی‌حسی داشته باشد، در حالی که با پیشرفت مشکل، ضعف عضلات دست و کاهش حس نیز ظاهر شود.

عصب مدیان مسئول حس بخش‌هایی از کف دست و انگشتان، به‌ویژه شست، انگشت اشاره، انگشت میانی و بخشی از انگشت حلقه است. بنابراین محل انتشار بی‌حسی و گزگز می‌تواند سرنخ مهمی برای تشخیص باشد.

در برخی افراد علائم ابتدا شب‌ها بروز می‌کنند و فرد ممکن است به دلیل بی‌حسی یا درد دست از خواب بیدار شود. در مراحل بعدی، علائم ممکن است هنگام رانندگی، استفاده از تلفن همراه، مطالعه، کار با ابزار یا نگه داشتن طولانی‌مدت مچ در یک وضعیت خاص نیز ظاهر شوند.